رو به سیاهی

درود و دوصد بدرود

 

    اين پست  جالبيه چون همين آهنگ منو به ادامه دادن مجبور كرد، ميشه اسمشو جادوي متاليكا گذاشت . اين همون تاثير متاليكست كه كرك همت ازش صحبت ميكنه. متاليكا با ما درد دل ميكنه هركسي كه باشي يه آدم افسرده يا يه آدم شاد و با اعتماد به نفس. اين جمله تكراري رو باز هم بايد بگم كه متاليكا درون ما رو بخودمون بازتاب ميكنه.

   

نقد:

                نا اميدي يكي از بزرگترين مشكلات انسان مدرنيته هستش . آمار خودكشي و رو آوردن به مخدر  درجووني ، وقتي كه خيلي كارا ميتونه بكنه حرفمو ثابت ميكنه. يه مصاحبه خوندم كه جيمز ميگفت نامه هاي بسياري از كساني دريافت كرده كه ميخواستن خودكشي كنن ولي با شنيدن اين آهنگ منصرف شدن و آزش تشكر كردن. خودم هم نمونشو تو ترك سيگارو اعتياد يا نا هنجارهاي ديگه ديدم

خود اين آهنگ متاثر از چيه؟ وسايل گروه  به سرقت ميره و گروه با چالش بزرگي روبرو ميشه.....هممون ديدم كه كار گروه اونجا تموم  نشد و ادامه دادن

    واسه من كه درس خوبي بود

 

 متن شعر:

 Fade to Black

   

خوب جالبه كه توي شعر هيچ حرفي از اوميدواري زده نميشه و تماما  احساس شكست رو عميقا تشريح ميكنهو ميگه كه هيچ راه برگشتي ندارم و ديگه خودم نيستم و قدرت سابق رو ندارم يا كارم تمومه ديگه.......

   ولي تاثيري كه روي من و  ديگراني كه ديدم خلاف چيزيه كه انتظار ميره، اين آهنگ در اوج نا اميدي يه انرژيه مثبت عظيم داره كه به همه اميدواري و روحيه ادامه دادن ميده.

   به اين نتيجه هم ميشه رسيد كه حرفش اينه ........ميبيني.. منم مثل تو هستم